دانلود پاورپوینت روش های نوین عیب یابی کابل های برق زیرزمینی بدون حفاری

امروزه با گسترش شبکه‌های توزیع مدرن، عیب یابی کابل به روش سنتی و با تکیه بر حفاری‌های تصادفی، جای خود را به تکنولوژی‌های غیرمخرب داده است. تشخیص سریع و دقیق محل اتصال کوتاه یا قطعی در کابل‌های زیرزمینی، نه تنها هزینه‌های عملیاتی را به شدت کاهش می‌دهد، بلکه از آسیب به زیرساخت‌های شهری نیز جلوگیری می‌کند.

درک ماهیت خطاهای کابل، اولین گام در استفاده از روش‌های نوین بدون حفاری است. خطاهای کابل معمولاً به دسته‌هایی نظیر اتصال زمین، خطاهای با مقاومت بالا (High Resistance) و خطاهای ناپایدار تقسیم می‌شوند که هر کدام نیازمند استراتژی خاصی برای شناسایی هستند. در سیستم‌های سنتی، اپراتورها مجبور بودند بخش‌های بزرگی از مسیر کابل‌کشی را حفر کنند، اما در رویکرد نوین، تمرکز بر تحلیل رفتار امواج الکترومغناطیسی و پاسخ‌های فرکانسی کابل است. پیش از هرگونه اقدام عملیاتی، بررسی سوابق نصب، نوع عایق (مانند XLPE یا کاغذ روغنی) و شرایط محیطی زمین اهمیت حیاتی دارد، زیرا پارامترهایی مثل رطوبت خاک و دمای محیط مستقیماً بر سرعت انتشار پالس‌های دستگاه‌های عیب یاب تأثیر می‌گذارند.

استفاده از تکنولوژی TDR (بازتاب‌سنجی در دامنه زمان) و روش‌های تخلیه خازنی (Thumping) تحولی بزرگ در این حوزه ایجاد کرده‌اند. در روش TDR، یک پالس کم‌ولتاژ به داخل کابل فرستاده می‌شود و با تحلیل بازتاب آن از نقاط ناپیوسته، فاصله دقیق عیب تا ابتدای کابل محاسبه می‌گردد. برای خطاهای با مقاومت بالا که پالس‌های ضعیف قادر به شناسایی آن‌ها نیستند، از روش‌های ترکیبی مانند Arc Reflection Mode استفاده می‌شود؛ در این متد، یک قوس الکتریکی موقت در محل عیب ایجاد شده و همزمان با استفاده از پالس‌های TDR، محل دقیق خطا روی مانیتور دستگاه نقش می‌بندد. این فرآیند کاملاً علمی و محاسباتی است و نیاز به هرگونه تخریب بیهوده آسفالت یا فضای سبز را از بین می‌برد.