دانلود پاورپوینت نقش نانوذرات در سیستم های نوین دارورسانی هدفمند به بافت ها

استفاده از نانوذرات در سیستم‌های دارورسانی تنها یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی برای غلبه بر محدودیت‌های بیولوژیکی داروهای سنتی محسوب می‌شود. بسیاری از داروهای موثر، به‌ویژه در درمان سرطان، دارای حلالیت کمی در آب هستند و یا قبل از رسیدن به بافت هدف توسط آنزیم‌های بدن تخریب می‌شوند. نانوذرات با ابعادی بین ۱ تا ۱۰۰ نانومتر، به دلیل نسبت سطح به حجم بسیار بالا، ظرفیت بارگذاری دارویی فوق‌العاده‌ای دارند. این ساختارها می‌توانند مانند یک “اسب تروآ” عمل کنند؛ یعنی دارو را در فضای داخلی خود محبوس کرده و آن را از محیط تهاجم بیولوژیکی بدن محافظت نمایند تا زمانی که به محل دقیق اثر برسند. علاوه بر این، نانوذرات امکان کنترل سرعت آزادشده دارو (Controlled Release) را فراهم می‌کنند که باعث کاهش دفعات مصرف دارو و افزایش رضایت بیمار می‌گردد.

در سیستم‌های نوین، هدف‌گیری به دو صورت غیرفعال (Passive) و فعال (Active) انجام می‌گیرد. در هدف‌گیری غیرفعال، نانوذرات از پدیده نفوذپذیری و نگهداری افزایش‌یافته (EPR) استفاده می‌کنند که مخصوص بافت‌های توموری با عروق خونی نفوذپذیر است. اما در سطح پیشرفته‌تر، یعنی هدف‌گیری فعال، سطح نانوذرات با لیگاندها، آنتی‌بادی‌ها یا پپتیدهای خاصی پوشانده می‌شود که تنها به گیرنده‌های موجود در سطح سلول‌های بیمار متصل می‌گردند. این دقت در طراحی مولکولی باعث می‌شود که غلظت دارو در بافت هدف چندین برابر روش‌های تزریقی ساده باشد. نانوذراتی نظیر لیپوزوم‌ها، نانوذرات پلیمری و نانولوله‌های کربنی هر کدام با ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی منحصربه‌فرد، نقشی حیاتی در عبور از سدهای دفاعی بدن مانند سد خونی-مغزی (BBB) ایفا می‌کنند که پیش از این برای بسیاری از داروها غیرممکن بود.